menuankieta

POZA PRZEDSZKOLEM PAŃSTWA DZIECKO NAJCHĘTNIEJ:

Pokaż wyniki
ankieta
Logo BIP
  • Odwiedziło nas: 98447 osób
  • Do końca roku: 14 dni
  • Do wakacji: 191 dni
Poniedziałek, 2018-12-17
Imieniny:
Jolanty, Łukasza

METODY INNOWACYJNE

Jesteś tu: » WYDARZENIA » METODY INNOWACYJNE

 

 ZAŁOŻENIEM DZIAŁAŃ INNOWACYJNYCH JEST WPROWADZENIE DO PRAKTYKI PEDAGOGICZNEJ ZMIAN O CHARAKTERZE ULEPSZEŃ,

  KTÓRE DOTYCZĄ:

 

 * PRACY NAUCZYCIELA W ZAKRESIE WPROWADZANYCH METOD I ŚRODKÓW DYDAKTYCZNYCH

 * TREŚCI PROGRAMOWYCH NAUCZANIA I WYCHOWANIA

 * PRACY PRZEDSZKOLA W SPOSOBIE JEJ ORGANIZACJI

 

 

 CELEM NASZEGO PRZEDSZKOLA JEST: ORGANIZOWANIE PRACY PEDAGOGICZNEJ W SPOSÓB DOSTOSOWANY DO POTRZEB I MOŻLIWOŚCI ROZWOJOWYCH DZIECKA W KONTAKCIE Z RODZINĄ.

NOWATORSTWO INNOWACYJNYCH ROZWIĄZAŃ POLEGA NA ORGANIZOWANIU KLUBÓW:

1. MAŁEGO ARTYSTY

2. AKTYWNEGO RODZICA

3.NAUCZYCIELA-INNOWATORA

 

 W,, KLUBIE MAŁEGO ARTYSTY" DZIECI REALIZUJĄSWOJE ZAINTERESOWANIA ZGODNIE ZE SWOIMI MOŻLIWOŚCIAMI,POTRZEBAMI I UZDOLNIENIAMI.

 W ,, KLUBIE AKTYWNEGO RODZICA" UCZESTNICZĄ RODZICE, KTÓRYM POŚWIĘCONA JEST PEDAGOGIZACJA, SĄ TO SPOTKANIA INTEGRACYJNE ORAZ INDYWIDUALNE W ZALEŻNOŚCI OD POTRZEB  RODZICA.

 W ,, KLUBIE NAUCZYCIELA INNOWATORA" DZIAŁAJĄ NAUCZYCIELE W FORMIE ZESPOŁÓW. KLUB JEST OŚRODKIEM POSZUKIWANIA NOWYCH ROZWIĄZAŃ METODYCZNYCH W PRACY PRZEDSZKOLA.

 

 

 ZAŁOŻENIEM PEDAGOGIKI C.FREINETA JEST:

 

* PEDAGOGIKA OPARTA NA PRAWACH DZIECKA, SZACUNKU DLA JEGO OSOBY

* W PRACY PEDAGOGICZNEJ NAJWAŻNIEJSZY JEST ROZWÓJ OSOBOWOŚCI KAŻDEGO DZIECKA

PODSTAWOWYMI TECHNIKAMI FREINETA SĄ:

1.SWOBODNE TEKSTY DZIECI. GAZETKI

2. RÓŻNORODNE FORMY EKSPRESJI ARTYSTYCZNEJ I PRAKTYCZNEJ

3. KORESPONDENCJA MIĘDZYPRZEDSZKOLNA

4. DOŚWIADCZENIA POSZUKUJĄCE

5.PLANOWANIE PRACY INDYWIDUALNEJ I ZBIOROWEJ

 

 

 

 

 W ZAKRESIE ZMIAN PRZYGOTOWANIA DZIECI DO NAUKI CZYTANIA I PISANIA PRZEDSZKOLE NASZE STOSUJE ALTERNATYWNE METODY:


1. METODĘ  DOBREGO STARTU M.BOGDANOWICZ

 

Metoda "Bon Départ" znana w Polsce pod nazwą metody "dobrego startu" została opracowana we Francji. Przystosowano ją do prowadzenia zajęć, ćwiczeń i zabaw podczas przygotowania dziecka do nauki pisania. Oprócz tego znalazła szerokie zastosowanie w działaniach profilaktycznych w odniesieniu do dzieci o prawidłowym rozwoju psychosomatycznym, aktywizując ich rozwój, jak również w stosunku do dzieci z zaburzonym rozwojem usprawniając zaburzone funkcje. 
Metoda "dobrego startu" szczególnie aktywizuje i usprawnia czynności analizatorów: wzrokowego, słuchowego i kinestetyczno - ruchowego. Kształci prawidłową lateralizację, orientację w przestrzeni i w schemacie ciała. Koordynuje więc czynności wzrokowo - słuchowo - ruchowe oraz usprawnia i harmonizuje wszystkie funkcje psychomotoryczne. Kształci ona zdolność rozumienia i operowania symbolami, ułatwia nawiązanie kontaktów społecznych, szczególnie dzieciom z różnymi dysfunkcjami. Metoda ta ma wielostronne oddziaływanie i dlatego nosi nazwę metody psychomotorycznej. 

W metodzie "dobrego startu" stosuje się trzy rodzaje ćwiczeń:

  • ćwiczenia ruchowe,
  • ćwiczenia ruchowo - słuchowe,
  • ćwiczenia ruchowo - słuchowo - wzrokowe

Przygotowaniem do właściwych ćwiczeń mogą być ćwiczenia o charakterze musztry, mające na celu orientację w schemacie ciała i w przestrzeni /zabawy orientacyjno - porządkowe/. Mogą zaczynać się i kończyć pląsami ruchowymi kształtującymi motorykę i percepcję słuchową dziecka oraz orientację w schemacie ciała /zabawy paluszkowe, tańce, masażyki/.

W pracy metodą stosuje się następujące etapy: 

I etap - ćwiczenia ruchowe
Mają charakter uspakajający i relaksacyjny. Wykonywane są w pozycji stojącej.

1. Duża motoryka - ruchy całego ciała. 
Nauczyciel improwizuje zabawę przy piosence. W trakcie zabawy związanej z tematyką piosenki dzieci wykonują ruchy całego ciała. 

2. Mała motoryka - ruchy kończyn. 
Dzieci mogą wykonywać ćwiczenia całych kończyn, dłoni, stóp lub palców np.: strzepywanie z rąk wody, lot ptaków, naśladowanie gry różnych instrumentów itp. Bawią się również w zabawy paluszkowe: idzie rak nieborak, kosi kosi łapki, sroczka kaszkę warzyła, idzie kominiarz po drabinie, itp. Tego rodzaju ćwiczenia przygotowują dzieci do drugiego etapu ćwiczeń.

II etap - ćwiczenia ruchowo - słuchowe.


Są to ćwiczenia dłoni i palców wykonywane na woreczkach wypełnionych sypkim materiałem /piasek, sól, kasza, itp./. Dzieci siedzą obok nauczyciela i śpiewając piosenkę wykonują na wałeczkach ruchy: pięścią, dłonią, jednym, dwoma, kolejno wszystkimi palcami, jedną ręką, potem obiema. Układ rąk może być prosty - ręce równolegle obok siebie lub złożony - ręce skrzyżowane. Ruchy rąk przyjmują różne formy: uderzania, głaskania, naciskania wałeczka. Dzieci mogą uderzać ręką w wałeczek naprzemiennie z uderzaniem stołu, klaskaniem w ręce, itp. Te zabawy i ćwiczenia dostarczają dziecku różnorodnych doznań dotykowych oraz mają wszechstronne znaczenie dla kształtowania funkcji percepcyjno - motorycznych. Usprawniają małą motorykę, orientację w przestrzeni i w schemacie oraz percepcję słuchową.

III etap - ćwiczenia ruchowo - słuchowo - wzrokowe.
Stanowią one zasadniczą cześć metody "dobrego startu". Podstawą jej jest wzór graficzny i dobrana do wzoru, znana dzieciom piosenka. Ćwiczenia te polegają na odtwarzaniu ruchem wzoru graficznych w rytmie śpiewanej piosenki. Metoda "dobrego startu" jest również wykorzystywana w procesie poznawania liter, zapamiętywania ich i utrwalania i umiejętności pisania. "Alfabet piosenek" stanowi zestaw zawierający litery alfabetu oraz piosenki tak do nich dobrane, aby w tytule bądź w tekście występował wyraz zaczynający się od głoski odpowiadającej opracowanej literze, by głoska ta często powtarzała się w tekście piosenki. Rytm piosenki jest odpowiedni do struktury znaku graficznego, jakim jest litera. Dzięki temu śpiewając piosenkę możemy jednocześnie odtwarzać kształt litery - kreślić literę skojarzoną z daną piosenką. 


 


 



 

2. METODĄ GRUSZCZYK-KOLCZYŃSKIEJ - ROZWIJANIE ZDOLNOŚCI UMYSŁOWYCH DZIECI WRAZ Z ICH EDUKACJĄ MATEMATYCZNĄ

 

W edukacji matematycznej przedszkolaków najważniejsze są osobiste doświadczenia dziecka. Stanowią one budulec, z którego dziecko tworzy pojęcia i i umiejętności. Jeżeli doświadczenia są specjalnie dobrane, przyczyniają się także do rozwoju myślenia i hartowania dziecięcej odporności.
Program edukacji matematycznej wg. E. Gruszczyk- Kolczyńskiej obejmuje następujące kręgi tematyczne: orientacja przestrzenna, rytmy, kształtowanie umiejętności liczenia, a także dodawania i odejmowania, wspomaganie rozwoju operacyjnego rozumowania; rozwijanie umiejętności mierzenia długości, klasyfikacja, układanie i rozwiązywanie zadań arytmetycznych, zapoznanie dzieci z wagą i sensem ważenia, mierzenie płynów, intuicja geometryczna, kształtowanie gier przez dzieci, zapisywanie czynności matematycznych. Dwanaście wymienionych kręgów tematycznych trzeba zrealizować w podanej kolejności, uwzględnia ona, bowiem nie tylko stopniowane trudności, ale także prawidłowości rozwoju dziecka. Zajęcia należy najlepiej prowadzić każdego dnia. Może to być jednak nierealne. Dla uzyskania dobrych efektów zajęcia muszą być prowadzone, co najmniej trzy razy w tygodniu. Zajęcia należy prowadzić dotąd, dopóki sprawiają dziecku przyjemność. Do prowadzenia zajęć z dziećmi potrzebne są specjalne dobrane przedmioty (pomoce): Miś- pacynka, liczmany- kółka, trójkąty, kwadraty, liczydełka, kartoniki z cyframi i znakami arytmicznymi, seria obrazków, domino, geoplan (płytka z otworkami do przewlekania sznurowadła)- służy do konstruowania figur geometrycznych, figury geometryczne, karty logiczne, kostka i obrazki. Do prowadzenia zajęć potrzebne są jeszcze inne przedmioty (nasiona dużej fasoli, kasztany, kolorowe guziki, klamerki do przypinania bielizny, frotki, kapsle.


 

 
 

 EDUKACJA DALTOŃSKA


 

Jest praktycznym wdrożeniem 3 podstawowych zasad:


1. Wolności


2. Samodzielności


3. Współpracy


Sekret edukacji polega na szacunku do dziecka. Nauczyciel powinien kierować się ku temu, co dzieci potrafią.


Szkoła daltońska daie dzieciom szerokie możliwości, by mogli:


Radzić sobie z odpowiedzialnością


Samodzielnie pracować


Współpracować z innymi


Ważne jest  by powie rzać dzieciom odpowiedzialność za osiągany wynik i proces uczenia się poprzez zabawę. Dziecko uczy się na własną odpowiedzialność

w towarzystwie rówieśników, przy czym wszyscy realizują to samo zadanie - przedsięwzięcie. 


Samodzielność w planie daltońskim oznacza , że dzieci sami wykonują zadania, szukają rozwiązania . Samodzielność wpływa na motywacje dziecka do działania Stanowi ważny czynnik dydaktyczno-organizacyjny. Gdy dzieci samodzielnie pracują nauczyciel ma więcej czasu, by pomóc akurat tym dzieciom, którzy tej pomocy oczekują. Samodzielności trzeba się nauczyć. W tym celu pomocne są reguły samodzielnego rozwoju.

 


 Szkoła Daltońska opiera sie na modelu współpracy- edukacja społeczna.


* Współpraca jest zasadą obowiązującą wszystkich uczestników przedszkola

* Nacuzyciel jest w centrum współpracy.

 

Współpraca w grupach pozwala na wzajemną komunikację. Na tablicy zadań określa się , co tego ranka będą dzieci robic razem.Muszą wspólnie dokonac wyboru.Współpracując ze sobą nwzajem, brac pod uwage różnice.


Podstawa jest komunikacja:


* słuchanie siebie nawzajem

* trzymanie się grupy, zachęcanie do działania

* dzielenie się ze sobą, oferowanie pomocy drugiej osobie

* nabywanie odwagi, by wnieśc swój wkład, umożliwienie współuczestnictwa

* dochodzenie do porozumienia,integrowanie róznych pomysłów


 

PLAN DALTOŃSKI :

 

  •   umożliwia dostosowanie tempa nauki do rzeczywistych możliwości dziecka, 
  •   uczy  polegania na sobie,
  •   rozwija inicjatywę i samodzielność   w działaniu jak i myśleniu,
  •   inspiruje do poszukiwania najlepszych i najprostszych metod pracy,
  •   wyucza poczucie odpowiedzialności za wykonanie podjętego zadania, 
  •   wdraża do samodzielnego uczenie się dziecka w przedszkolu 
  •   wdraża  do harmonijnej edukacji między nauczycielem a uczniem

 

Kolory dnia


 

Każdy dzień tygodnia ma u nas swój kolor. Poniedziałek - czerwony, wtorek - niebieski, środa - pomarańczowa, czwartek – zielony, piątek – żółty, a sobota     i niedziela, dni wolne do zajęć w przedszkolu – białe. Specjalny suwaczek z dniami tygodnia pozwala dzieciom na zaznaczanie jaki mamy dzisiaj dzień. Dzięki temu, że każdy dzień oznaczony jest innym kolorem, nawet najmłodsze dzieci mogą zdobywać umiejętność identyfikowania dni tygodnia, zanim jeszcze nauczą się rozpoznawać lub odczytywać ich nazwy.

 

 

 

Rytm dnia


 

Do planowania dnia, czyli co dzieci będą robić najpierw, a co potem, służą nam obrazki z dziennymi rytmicznymi kartami. Dzieci same pilnują porządku dnia – wystarczy, że spojrzą na tablicę, na której zawieszony jest plan w obrazkach i już wiedzą, jaka aktywność będzie następna.

 

Oprócz rytmicznych kart stosujemy także papierowe zegary, wskazujące czas rozpoczęcia danego zajęcia. Nad obrazkiem z symbolem aktywności umieszczona jest tarcza z zaznaczoną godziną wykonywania danej czynności.

 

 GLOTTODYDAKTYKA PROF. BRONISŁAW ROCŁAWSKI


 

Glottodydaktyka jest metodą nauki czytania i pisania opracowana przez prof. Bronisława Rocławskiego. Przywiązuje ogromną wagę do sposobu uczenia techniki płynnego czytania ze zrozumieniem, a także kształtowania nawyków czytelniczych i świadomości ortograficznej.

 

Prof. Rocławski jest zwolennikiem teorii mówiącej, że naukę czytania należy rozpocząć jak najwcześniej, już w momencie pojawienia się dziecka na świecie. Jej podstawą jest bowiem prawidłowa komunikacja rodziców z niemowlęciem. Należy więc jak najwcześniej ćwiczyć artykulację i trenować sprawność języka.

 

Zainteresowanie literami pojawia się już w drugim roku życia. W trzecim roku życia możemy już bawić się z dzieckiem literkami. Można, a wręcz powinno się ten potencjał rozwijać, wdrażać dziecko w nowe wartości poznawcze. 
Współcześnie pedagodzy twierdzą, że potencjał poznawczy dzieci jest tak wielki, że mogą one nauczyć się czytać już w wieku 3-4 lat.

 

Podstawą glottodydaktyki jest:

 

  • prawidłowy rozwój narządów mowy,
  • przygotowanie dzieci do syntezy i analizy fonemowej mowy (składanie i dzielenie wyrazów na głoski) - głoskowanie zgodnie z zasadami fonetyki ( jak słyszymy, nie jak piszemy) w oparciu o słownik fonetyczny j. polskiego lub słownik fonetyczny B. Rocławskiego,
  • wykorzystanie klocków LOGO do pracy z dzieckiem.

 

 

Klocki LOGO – to fundamentalna pomoc dydaktyczna w glottodydaktyce. 
Służą do nauki wymowy, czytania, pisania, ortografii i matematyki. Dzięki nim dzieci poznają litery obcując z pełnym 44 literowym alfabetem (w metodzie tradycyjnej - tylko 22 litery). Mają kontakt z literami małymi i wielkimi drukowanymi oraz małymi 
i wielkimi pisanymi (umieszczonymi w liniaturze). Na klockach jest określony punkt odniesienia, w postaci zielonej podstawki, który umożliwia poprawną obserwację litery lub cyfry.
 Litery są w dwóch kolorach: czarne – to litery podstawowe, a czerwone – niepodstawowe. Pomaga to dzieciom zrozumieć, że nie wszystkie wyrazy zapisujemy tak, jak słyszymy (np. piszemy lew, a słyszymy lef ). 
Najmłodszym dzieciom klocki LOGO służą głównie do zabaw konstrukcyjnych, w trakcie których dzieci oswajają się z literami. Informujemy dzieci już wówczas, że na klockach są litery. Zwracamy uwagę na zielony szlaczek (podstawkę, nóżkę), który powinien być zawsze na dole, gdy klocek stoi i od strony układającego, gdy klocek leży.Taki sposób układania klocków zapewni poprawne spostrzeganie liter. Maluchy budują więc wieże, mury, płotki, zwracając uwagę na to, żeby „nóżki klocka” (czyli zielona podstawka) były na dole. Rozpoczynamy też rozpoznawać litery, np. budujemy mury tylko z klocków, które mają kółeczko, kropeczkę lub kreseczkę. W zabawie dzieci układają klocki od lewej strony do prawej, utrwalamy w ten sposób nawyk czytania i pisania od lewej strony do prawej. Zabawy stopniowo urozmaicamy, dostosowując stopień trudności do wieku, a przede wszystkim do intelektualnego rozwoju każdego dziecka. 
Posługujemy się normalnym słownictwem. Mówimy więc o literach, a nie o znaczkach, mówimy o literze o, a, i, m, s. Nie używamy nazw liter: em, es, zet, jot, itp. Do spółgłosek nie dodajemy samogłoski y, nie mówimy my, sy, py. 
Klocki LOGO służą też znakomicie uświadomieniu istnienia czterech wariantów jednej litery (mała i wielka pisana, mała i wielka drukowana). 
Ulubioną pomocą i pretekstem do wielu zabaw są „Rozsypanki obrazkowo-literowe”.Obrazki pocięte na tyle części, z ilu sylab składa się wyraz przedstawiony na obrazku, stają się rozsypankami obrazkowymi sylabowymi. Pocięte na tyle części, z ilu liter składa się wyraz przedstawiony na obrazku, stają się rozsypankami obrazkowymi głoskowymi. 
W trakcie zabaw dzieci rozpoznają i nazywają litery, liczą sylaby i głoski, ćwiczą spostrzegawczość. Dbamy również o prawidłową wymowę głosek, ćwiczymy sprawność języka, ust. 
Gdy dzieci dobrze opanują umiejętność składania wyrazów z głosek i bez trudu rozpoznają litery przechodzimy do nauki czytania metoda „ślizgania” z litry na literę.

  

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

KATEGORIE RUCHU W METODZIE W. SHERBORNE ORAZ ICH OPIS

 

  • Ruch prowadzący do poznania własnego ciała. Ruchy należące do tej kategorii pozwalają na stopniowe poznanie poszczególnych części ciała, co stanowi sprawę kluczową. Szczególne znaczenie mają stopy, kolana, nogi, biodra, gdyż na nich opiera się ciężar ciała oraz stanowią one łącznik między człowiekiem a podłożem ziemią, podłogą). Kontrola nad ruchami tych części ciała to gwarant utrzymania równowagi. Poznanie własnego ciała i kontrola nad jego ruchami prowadzi do ukształtowania się własnej tożsamości: wyodrębnienia własnego „ja” od otoczenia „nie-ja”.
  • Ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym. Celem tej kategorii ruchu jest wykształcenie orientacji w przestrzeni, aby na tej podstawie mógł wytworzyć się związek między człowiekiem a otoczeniem, a w rezultacie poczucie swobody pacjenta w przestrzeni bez lęku, zagrożenia itp. Kategorie 1 i 2 występują równolegle i są ze sobą w ścisłym związku w czasie zajęć.
  • Ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem. Zasadniczym celem czynności ruchowych tej kategorii jest zachęcanie uczestników zajęć do nawiązania pozytywnych i znaczących kontaktów z innymi osobami, opartych na wzajemnym poznaniu i zrozumieniu potrzeb partnera oraz na wzajemnym zaufaniu.

    Ze względu na typ ruchu R. Laban klasyfikuje związki międzyludzkie jako:

    a) Ruch „z” (with)

    b) Ćwiczenia ruchowe, w których 1 partner jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem niego.

    c) Ruch „przeciwko” (against)

    Ćwiczenia ruchowe, których celem jest uświadamianie uczestnikom ich własnej siły przy współdziałaniu z partnerem bez elementów agresji. Z tego powodu nie wskazane jest pobudzanie do przyjmowania postaw konkurencyjności, wyłanianie zwycięzców i pokonanych. Musi nastąpić zamiana ról z aktywnej (atakujący) na bierną (broniący się) i odwrotnie. Ćwiczenia ta umożliwiają wyładowanie nagromadzonych napięć nerwowych

    d) Ruch „razem” (shared)

    Ćwiczenia ruchowe, które wymagają jednakowego zaangażowania partnerów i prowadzą one do wytworzenia harmonii i równowagi. Warunkiem osiągnięcia sukcesu w tym zakresie jest wzajemne zaufanie, zrozumienie, współpraca i równy wkład fizyczny.

  • Ruch prowadzący do współdziałania w grupie. Różnica w porównaniu z opisanymi powyżej ćwiczeniami dotyczy liczebności uczestników. Jest ona większa - najpierw ćwiczenia wykonuje się w trójkach, a potem z całą grupą W ćwiczeniach ruchowych „z” 2 osoby mogą zajmować się trzecią. W ćwiczeniach „przeciwko” kilka osób jednocześnie atakuje jedną, co stosuje się w sytuacjach, gdy jeden z członków grupy jest silniejszy lub cięższy niż pozostali. W ćwiczeniach „razem” współdziała kilka osób.
  • Ruch kreatywny. Ruch ten jest spontaniczny, kreatywny i swobodny - np. taniec wyzwolony. Ma pomóc w sposób twórczy wyrazić „siebie”.

GENEZA METODY RUCHU ROZWIJAJĄCEGO

Prekursorem metody Weroniki Sherborne był Rudolf von Laban, który jako pierwszy podjął obiektywne obserwacje naturalnych możliwości ruchowych człowieka i ujął je w specjalne skale ruchowe. Wg. tego autora ze względu na budowę ciała ludzkiego i sposób wykorzystania przestrzeni cechą ruchu jest trójwymiarowość wedle osi: przód - tył, w prawo - w lewo, góra - dół. Bardziej złożone ruchy człowieka opisuje się też w trzech płaszczyznach: drzwiowej, stołowej i poprzecznej. Połączenie tych podstawowych elementów ruchu człowieka tworzy bryłę geometryczną tj. sześcian - w tym uproszczonym modelu przestrzennym człowieka mieszczą się wszystkie zasadnicze możliwości ruchowe człowieka.

Wnikliwsza analiza ruchów ludzkich umożliwia dalszą rozbudowę modelu przestrzennego do dwudziestościanu - bryły najbardziej zbliżonej do kuli. Oddaje on wszystkie możliwości ruchowe człowieka - tancerza.

W. Sherborne jest uczennicą i kontynuatorką teorii Labana a zarazem twórczynią własnej metody pracy z dziećmi znanej w Wielkiej Brytanii jako Developmental Movement (Ruch Rozwijający).

ZAŁOŻENIA METODY RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania.

Podstawowe założenia metod to rozwijanie ruchem trzech aspektów:

  • Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
  • Świadomości przestrzeni i działania w niej.
  • Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.